Delen op social media kanalen

'Stil zijn om samen stilte te doorbreken'

Bloemiste Deborah Absil (54, Broekhuizen) heeft al 30 jaar een florerende bloemenzaak in Venray. Omroep Venray bezocht daags voor dodenherdenking haar bloemenwinkel om verslag te maken van haar werk aan de herdinkingskrans voor de Generaal-Luitenant Bestkazerne in Vredepeel. (Hier lees je het verslag van het maken van de krans:https://www.omroepvenray.nl/nieuws/2021/05/04/op-4-mei-spreken-bloemen-gestoken-herdenkingskransen)

Tijdens het maken van deze krans gaf ze ook een fragment van het oorlogsverhaal door zoals haar moeder het destijds aan haar vertelde. En vertelt ze wat het herdenken van de oorlogsslachtoffers en vrijheid voor haar betekent. Dit is haar verhaal:

“Mijn moeder heeft de oorlog meegemaakt maar heeft er toen ik jong was nooit veel over gepraat. Naarmate ik ouder werd is ze er wel over gaan praten en vertelde ze mij dat ze o.a. samen met haar zus opgepakt is geweest. Ze was ongeveer 15 jaar en haar zus die al als verloskundige werkte, was 28 jaar oud toen dat gebeurde. De kraamvrouwen moesten in oorlogstijd natuurlijk ook op pad. En op een zo’n dag mocht mijn moeder mee, niet wetende dat het echt zo gevaarlijk was.

Vanuit Broekhuizen liepen ze over het land naar Swolgen en zijn op een gegeven moment een mijnenveld ingestuurd door militairen die daar in de buurt waren. Dat waren Engelse militairen die waarschijnlijk niet wisten dat daar landmijnen lagen. Dat veld hadden ze overleeft maar toen ze met een bootje aan de overkant van de Maas aankwamen stonden daar de Duitsers die hen meenamen naar Arcen. Ze hadden eerder van een stel onderduikers gehoord dat er in Arcen gaten gegraven waren. Ze waren doodsbang dat zij daarin terecht zouden komen en dat hun laatste uur geslagen had.

Ondanks de heftigheid van de gebeurtenissen was mijn moeder iemand die toch ook te doen had met de jonge Duitse soldaten. Die jongens waren zo jong en wilde niets liever dan gewoon naar huis toe. Dat waren jongens tussen de 18 en 20 jaar die waren daar niet omdat ze dat zelf kozen maar ze moesten wel, ze stonden onder dienstplicht en deden wat hun was opgedragen, zo vertelde ze mij.

Voor de coronacrisis ging ik samen met mijn gezin altijd naar de dodenherdenking in ons dorp Broekhuizen. Ik zag het als iets eervols om daarbij aanwezig te mogen zijn. En ieder jaar beroerde het me enorm wanneer ik hoorde hoe jong de jongens waren die stierven terwijl ze vochten voor onze vrijheid. Wat een verlies aan jonge, gezonde mensenlevens.

Veel mensen weten niet dat er met dodenherdenking zulke bijeenkomsten zijn in hun eigen dorp. Eigenlijk zou iedereen een keer zo’n bijeenkomst mee moeten maken om te ervaren wat het is. Veel dorpen hebben namelijk een stuk geschiedenis liggen die te maken heeft met de oorlogstijd. Er hebben mensen voor onze vrijheid geknokt, daar mogen we dankbaar voor zijn en we moeten dit gegeven gepast in ere houden.

Het verspillen van mensenlevens valt echter nooit goed te praten maar we mogen wel dankbaar zijn dat de geallieerden hier gekomen zijn en ons geholpen hebben om weer een vrij land te zijn. Ik weet niet of de weg van oorlog een goede weg is, maar dankbaarheid dat zij hun levens voor onze vrijheid hebben gegeven is zeker gepast.

Ik denk eigenlijk dat oorlog nooit een goede weg is maar als je ziet hoe mensen elkaar prikkelen en tergen totdat er fricties zijn dan ben ik bang dat dat weer tot een oorlog zal gaan leiden. De boodschap van 4 mei zou dan volgens mij ook moeten zijn dat we de verhalen van toen levend houden en leren van de fouten die liggen in ons oorlogsverleden. Dat we samen zeggen en laten zien dat de oorlog iets is dat nooit meer zou moeten gebeuren.

Tolerantie naar elkaar toe is hierbij denk ik heel belangrijk zodat die frictie niet meer ontstaat. Hoe intolerant mensen op dit moment zijn vind ik niet kunnen. We zijn slechts een korte tijd op deze aarde waarom zouden we het elkaar zo moeilijk maken? Dat is zo zinloos. Wat we allemaal willen in de tijd die ons gegeven is hier op aarde is toch gewoon heel even gelukkig zijn. Dat zou toch niet zo moeilijk moeten zijn​​?

Vrijheid betekent voor mij niet enkel het uitblijven van oorlog maar ook de vrijheid om te zeggen wat je wil zeggen. Maar ik mis op dit moment bij veel mensen wel het respect daarin. Ze zeggen wat ze willen zeggen en vinden ook dat dat moet kunnen maar ik vind dat je ten alle tijden wel respect voor de ander moet hebben. Bij bepaalde uitspraken is dat respect naar mijn mening namelijk ver te zoeken.

En waarom zou iemand minder zijn omdat hij een ander geloof heeft? We hoeven niet alles te accepteren wat bepaalde geloven met zich meebrengen maar als het binnen bepaalde normen is moet je daar ook respect voor hebben. Ik snap best dat dat moeilijk is en knokken is en knokken blijft om dat voor elkaar te krijgen. Maar als we het met zijn allen willen dan moet het kunnen dat mensen met verschillende geloofs- en levensbeschouwingen naast elkaar leven.

Tijdens de twee minuten stilte ben ik ook altijd even echt stil. Normaal gesproken zijn we dan bij de dodenherdenking en dan wordt je vanzelf stil. Nu moet ik mezelf eraan herinneren dat om 20.00 uur een moment van stilte is, maar wellicht lopen we samen wel even naar de plaats waar normaal gesproken de dodenherdenking plaatsvindt.”

Foto
Archief Omroep Venray